تاريخ : ۱۳٩٢/٢/٢٩ | ۳:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : کتابخانه علامه طباطبایی اسفرورین

قصه گویی کهن ترین و جدیدترین هنر خوانده شده است ،اگرچه اهداف و شرایط آن از قرنی به قرنی و از فرهنگی به فرهنگ دیگری تغییر می کند،به نظر میرسد انسانها دارای انگیزه ای ذاتی برای انتقال احساسات وتجارب خود از طریق قصه هستند .ما قصه میگوییم تا جهان را درک کنیم ،عقاید ،آرزوها و امیدهایمان را در قصه هابیان می کنیم و این کار را از طریق کوشش برای ابراز خود و فهم دیگران انجام می دهیم .بسیاری از استادان و متفکران تعلیم و تربیت معتقدند که افسانه سازی و داستان سرایی آثار اخلاقی بسیاری دارد و همانند پلی است که دنیای تخیلی کودکان را به زیبایی دنیای واقعی بزرگسالان مرتبط می سازد و انسانها را بسوی ارزشهای اخلاقی سوق می دهد و هرقدر تاثیر قصه و قصه گویی بیشتر باشد ،بیشتر وجدان پاک،خوبیها و خصلتهای پسندیده را در کودکان به منصه ظهور میرساند و این صفات نیکو را در وجود آنها قوام میدهد .قصه ها به پرورش نیروی تخیل و حافظه کودکان کمک می کنند .توجه ،دقت ،صبر وتحمل را در انان تقویت مینماید .قصه گو از طریق بیان قصه ،کودکان را با کلمات و واژه های زیبا آشنا می سازد و زمینه مطالعه را در انها فراهم میکند .

برای مشاهده روی ادامه مطلب کلیک نمایید


در کشور ما به رغم وجود گنجینه های علم و معرفت و داستآنها و افسانه های زیبا و آموزنده، اولیا و مربیان بیشترین وقت خود را به مسائل آموزشی کودکان اختصاص می دهند و دانش آموزان نیز در خانه و مدرسه بیشتر اوقات خود را صرف یادگیری های غیر فعال کرده، از سختی و خشکی دروس و اضطراب امتحان و نمره رنج می برند. بدین ترتیب اغلب اولیا و مربیان از هدف اصلی تعلیم و تربیت که پرورش انسان های خلاق، مبتکر و کارآمد است، باز می مانند.

داستان و قصه نقش بسیار مهمی در تکوین شخصیت کودک دارد. از طریق قصه ها و داستان های خوب، کودک به بسیاری از ارزش های اخلاقی پی می برد. پایداری، شجاعت، نوع دوستی، امیدواری، آزادگی، جوانمردی، طرفداری از حق و حقیقت و استقامت در مقابل زور و ستم ارزش هایی هستند که هسته ی مرکزی بسیاری از قصه ها و داستآنها را تشکیل می دهند.

پرورش حس زیبایی شناسی در کودک، متوجه ساختن کودک به دنیایی که اطرافش را فرا گرفته، پرورش عادات مفید در کودک، تشویق حس استقلال طلبی و خلاقیت کودک هدف های اصلی طرح قصه های خوب برای کودکان است. مسئله ی انتخاب کردن قصه، با توجه به انبوه موادی که در اختیار قصه گوست، به ویژه برای قصه گوهای تازه کار و مبتدی، مشکلی اساسی است. حتی بهترین و برجسته ترین قصه گوهای حرفه ای هم قادر به گفتن هر داستانی نیستند. قصه گو، قهرمانان خود را از قصه هایی می سازد که با شخصیت خاص و سبک او متناسب باشند. قصه گوی تازه کار، ابتدا باید سعی کند که ویژگی های شخصیت و سبک گویش خود را ارزیابی کند. سپس از خودش بپرسد: چه نوع داستان هایی را می توانم مؤثر و خوب بیان کنم؟ چگونه می توانم شخصیت خود را با قصه هماهنگ کنم تا هر دو بتوانیم با شنونده ارتباط برقرار کنیم؟

پس از آن که قصه گو کار انتخاب کردن را تمام کرد، وارد مرحله ی آماده کردن داستان برای گفتن می شود که از مهم ترین گام هایی است که در جهت به کار گرفتن فن قصه گویی برداشته می شود. قصه گو باید به خاطر داشته باشد که کار او از بر کردن یا از رو خواندن نیست، بلکه کار او قصه گفتن است که مانند تجربه ای یگانه باقی می ماند.

از بر کردن قصه اغلب نخستین مانعی است که راه سیر طبیعی و خودانگیخته ی یک قصه گویی موفق را سد می کند. قاعده ی درست این است که هرگز نباید داستانی را برای «گفتن» به خاطر سپرد، بلکه با توجه به ساختمان قصه، به خاطر سپردن طرح آن کافی است.

انتخاب و آماده کردن داستان، نخستین گام ها در راه پیشبرد هنر قصه گویی است و هنر قصه گویی بر آنها استوار می شود. قصه گوهای مبتدی و تازه کار به زودی متوجه می شوند زمانی را که برای رسیدن به این مرحله از رشد سپری کرده اند، سرمایه گذاری مفیدی بوده است.

آماده کردن ذهن و بیان ، در ارائه ی موفقیت آمیز یک قصه مهم ترین مُتغیّر به شمار می آید. بدون این انتخاب و آماده کردن بسیار دقیق، قصه گو نباید انتظار به دست آوردن یک تجربه ی موفق را داشته باشد.



  • پرشین بلاگ
  • مگاترینر مرجع ترینر بازی ها